fr-de mannen in Frankfürt

16/07/2018

Zondag werd er zoals eerder gemeld door Joppe, Dirk en Dominique een Ironman in Frankfurt afgewerkt.

Een zware wedstrijd met een pittige natuurlijke tegenstrever als grootste uitdager. Veel wind en 28°c deden onze atleten diep in hun buidel tasten om de finish te bereiken.

Iedere Ironman is anders, het is een moment opname waar alle puzzelstukjes op hun plaats horen te vallen na maanden training vooraf.

Daarom hebben ze ook elk hun eigen ervaring neergeschreven.
Lees hier de verslagen in volgorde van Dirk, Joppe en Dominique

Dirk:
Het zwemmen ging veel beter dan verwacht, zeker naargelang de training. Op het mooie heuvelachtig fietspacours heb ik getracht een gedoseerd tempo te rijden, niet altijd gemakkelijk door de wind. Tijdens de marathon waren vooral de laatste km's vrij zwaar, mede door warmte. Heb wel geprobeerd een constant tempo aan te houden. Met een tweede IronMan finish kan ik als oude knol zeker tevreden zijn! 😀

Joppe:
Zondag stond de enige A-race van dit seizoen en mijn eerste triathlon sinds meer dan een jaar op het programma. Meteen een Ironman om er goed in te vliegen.
Om 6u40 dook ik, toen al naast Dominique in de Langener Waldsee voor 3,8 km zwemmen. Ik had mij goed gepositioneerd voor deze rolling start en zonder al te veel slagen en op een rustige manier kon ik mijn zwemgedeelte afleggen in 56 minuten. Niet al te veel energie verbruikt en klaar voor de 185 fietskilometers (raar dat in tijden van gps meting de organisatie er niet in slaagt om ons 180 km voor te schotelen).
Ik kon mij goed aan mijn vooropgesteld hartslagen en intensiteit houden en ondanks de stevige wind in het wegrijden van Frankfurt richting Friedberg, had ik steeds een goed gevoel op de fiets. Tijdens de beklimmingen reden de groepjes wel telkens weg van mij, maar hier mijn verstand kunnen gebruiken en nooit gepanikeerd.
Na ongeveer 130 km kwam ik opnieuw bij Dominque. Dominique kwam toen even naast mij rijden om een klapke te doen. Maar hij reed nog geen 15 seconden naast mij, toen een official op de motor zonder enige waarschuwing ons beide een blauwe kaart aansmeerde. Enige discussie was duidelijk geen optie zodat we 10 km later ons gesprekje verder konden zetten tijdens de 5 min straftijd in de penalty box.
Op het einde van het fietsen, op Hartbreak Hill, schoten beide benen wel bijna gelijktijdig in kramp zodat ik hier rechtstaand naar boven ben gereden omdat dat de enige optie nog was. Daarna was het grotendeels bergaf naar de T2.
Tijdens het lopen ging het nog vrij vlot als was het steeds moeilijker om mijn lichaam afgekoeld te houden door de warmte en de beperkte plaatsen waar er schaduw was. De laatste 15 kilometers kwamen de krampen in mijn benen terug en moest ik mijn looptechniek aanpassen (op den duur was deze ook zo aangepast dat het stukken ook wel wandelen was...). Vanaf dan was het drankposten aftellen en was finishen het enige doel nog. Na 10u07 minuten toch met een voldaan gevoel kunnen finishen.

Dominique:
Voor de eerste keer stond ik aan de start met het gevoel dat ik me volledig met mezelf ging kunnen meten. Ondanks een kwetsuur die ik 2 weken geleden nog opgelopen had en de bijbehorende medicatie die ik moest nemen, had ik het gevoel alles te kunnen geven.
Na een goede zwemproef van 56min. Kwam ik gemotiveerder dan ooit uit het water op een 85ste plaats op 2300 deelnemers. Een vlotte wissel bracht me samen met Joppe op de fiets. Ik had onmiddellijk een goed tempo gekozen, ondanks de stevige wind en korte maar pittige klimmetjes bleef ik goed in het ritme. Na 110km kreeg ik tik nr 1: een eerste blauwe kaart wegens stayeren. Onterecht in mijn ogen, zeker op een klim waar alles al sneller bij elkaar komt en ieder een ander tempo zoekt. Even later kwam Joppe terug bij mij. Ik vertelde over mijn domme blauwe kaart en ook dat volstond voor de scheidsrechter om ons beide te sanctioneren. Totaal 10min straftijd. Het gevoel van en goede tijd neer te zetten verdween stilaan.
Even later kwam tik nr 2: er begonnen lichte buikkrampen op te komen. En de benen begonnen stilaan leeg te lopen.
Bij de start van de marathon was de motivatie enigszins terug. Ik had onmiddellijk mijn tempo te pakken en ik kon alsnog een goede tijd neerzetten. Na 12km begon de buik weer te protesteren met gevolg tik nr 3: dat ik veel tijd op de toiletten heb moeten doorbrengen.
Steun van alle aanwezige supporters hebben me door deze harde wedstrijd gesleurd. Het was een ware uitputting voor het lichaam deze keer, maar de finish bereiken is altijd iets speciaals. Uiteindelijk is 10.18u nog niet zo slecht gezien de omstandigheden.
Omdat de doelen anders waren, heerst er toch wat teleurstelling. Maar we zijn ook weer een ervaring rijker. Deze bladzijde moeten we omdraaien en verder naar de toekomst kijken.
Bedankt voor alle steun!!!

Knap gedaan gasten. 3 op 3 in de lange afstand.