fr-Dominique voor de IM Lanzarote

29/08/2017

Zoals reeds aangekondigd afgelopen weekend zou er nog een verslag volgen van Dominique die de Iron Man van Lanzarote afwerkte. Hier zijn verhaal:

Op 20 mei 2017 om 07.00 uur knalde in Lanzarote het startschot voor de 26ste editie van de IM. De speaker merkte op dat het om de zwaarste der IM's ging. Het gevoel zat goed en de voorbereidingen waren vlot verlopen. Nadat ik echter de dag ervoor het fietsparcours met de auto was gaan verkennen en de non-stop krachtige wind zelfs in de auto goed voelbaar was, was de angst om mezelf tegen te komen wel hoog. Maar eens het warme water van 21°C ingedoken, verdween alle spanning en was ik weer aan een nieuw avontuur begonnen.

Na 2 ronden zwemmen van 1.9 km, kon ik afklokken op 1.02 u. Een vlotte wissel op het strand en 1kg zonnecrème op de schouders later was ik klaar om het eiland helemaal rond te fietsen, goed voor een 180 km en 2550 hoogtemeters.

Met het idee in het achterhoofd om tegen een gemiddelde van 30km/u te fietsen, kon ik mezelf goed onder controle houden en toch ook een klein beetje genieten van de enorme landschappen. Je krijgt niet elke dag de kans om tussen lavavelden rijden, of andere eilanden in de verte in een azuurblauwe oceaan te zien liggen. Voldoende eten en drinken was wel de boodschap. Op km 130 was het even heel lastig. Het gedacht dat ik vanop die plaats eindelijk de wind in de rug zou krijgen en nadat het grootste klimwerk erop zat, keerde het eiland zich tegen ons; 30°C, 4bf wind rechts voor en 15km lang rechtdoor fietsen, vals plat omhoog. Moeder natuur maakte er een waar slagveld van. Ik voelde de gieren boven mij hangen om me op te peuzelen. Maar die waren er gelukkig niet. Op 145km - de eerste plaats waar uiteindelijk opnieuw een echte levende ziel te bespeuren was - kreeg ik van een supporter langs de weg te horen dat ik als 170ste doorkwam en dat gaf me terug kracht om door te gaan. Een goede 20 km verder had ik de laatste top bereikt. Dan moesten er nog 14km afgedaald worden. Ideaal om alles los te schudden, het helse beest los te laten en terug in het IM-circus terecht te komen. Met een tijd van 5.58 u. en dus een gemiddelde van 30.15km/u was ook deze missie geslaagd.

Aangemoedigd door een mensenmassa werd mijn fiets uit mijn handen genomen en mooi op zijn plaats gezet door de organisatie. Een nauwelijks gevulde fietsstalling die plaats bood voor een 1600-tal fietsen gaf me vleugels en moed om het laatste deel, de marathon, als 156ste loper aan te vatten.

Fietsschoenen uit, helm af en loopschoenen aan. Tijdens enkele bemoedigende woorden zoals 'take care of yourself man, because it 's very hot in this hellhole' werd er weer netjes 1kg zonnecrème op mijn schouders gesmeerd en daarna begon ik eraan. Een lus van 30 km en een lus van 12km, helemaal van Puerto del Carmen naar de hoofdstad Arrifice. 15 km langs de kustlijn, met nog steeds de zon en de strakke wind als beste compagnons, hier en daar wat hoogteverschillen, om daarna dezelfde route terug te keren. Aangemoedigd door duizenden supporters van alle landen in alle talen, die de terrasjes vulden en cocktails zaten te drinken, liep ik met mijn blik op oneindig met als enige doel: finishen!!! Ik had gehoopt om 3.30 u. te lopen, maar door de 380 hoogtemeters in het loopparcours en de hitte was ik genoodzaakt om iedere bevoorrading de tijd te nemen om te verfrissen, te eten en veel te drinken. Uiteindelijk deed ik er 3.52 u. over.

Er liepen zeer veel lijken op de dijk, en wanneer ik mijn laatste km inging, kwamen er nog steeds fietsers binnen. Uiteindelijk kwam ik over de finish in 11.03 u., 166ste overall.

Ik wil iedereen bedanken die aan mijn deelname en prestatie enige bijdrage geleverd heeft: Technicel - Heylen vastgoed triatlon team en alle sponsors, familie en vrienden. Maar bovenal mijn vrouw, Dorien!!!

Even rust nu, en dan op naar WK age groups op 17/09/'17 in Rotterdam.